Günlüğüm...

Belli bir yaşa gelmiş bir iş kadınıyım. Hayata küsüm, o da bana! Hiç sevmedik birbirimizi, hep didiştik. Ben ondan aşk bekledim, o ise, neden söylemeden sadece gülücükler verdi. Yalan gülüşler!

Evet çok eğlenceli bir hayatım vardı. Zenginlik, dostluklar, aşklar, mutluluklar…

Ama yalanı tanımak geç oldu benim için. Pahalı hediyeler, ihtişamlı kutlamalar, “seni seviyorum”’lar, duygusuz bakışlar... Kendimi zeki sandığım zamanlarım, her şeyin mükemmel olduğunu düşündüğüm bir hayatım oldu benim. Dolu dolu yaşadığım yıllar.

Ama aptal olduğumu geç anladım ben. Meğer hayat bana bir şeyleri öğretme çabasındaymış. İşte bu yüzden hep soğuk oldum ondan sonra ona karşı. Neden diye sorduğumda da cevap alamadım. Sustu sadece! Neden bana her şeyin yalan olduğunu söylemek yerine böyle dolaylı yoldan öğrettiğini sordum defalarca. Artık fazla gülmüyorum, aşklarım yok, dostlarım yok, çünkü küstüm ben hepsine, hayat ile kavgamdan sonra oluşan sinir ile hepsini çıkarttım bir kalemde.

Artık, dostta, aşkta, mutlulukta kendim! Her zaman kendimle konuşur, gezerim İstanbul’da. İnat değil mi küstüm artık herkese, her şeye. İşte böyle zamanlarda yanımda sadece yalnızlık oldu. Sımsıkı sardı beni, elimden tutan bir tek o oldu.

Yine yağmurlu bir İstanbul gününde dertlerimi paylaştım yalnızlıkla. Ortaköy’ün sessizliğinde arabamda otururken, bir çocuk gördüm, yağmura rağmen dimdik ayakta durmuş boğazı sessizce seyreden. Bir acıma duygusu ile küslüğü ortadan kaldırdım. Şemsiyemi alıp yanına gidip şemsiyemi uzattım ve “hasta olacaksın” dedim. Teşekkür etti ve ufak bir gülümseme ile reddetti.

“Ben yağmuru seviyorum, o bana zarar vermez!”

Asıl kötülüğün sevdiklerimizden geldiği bilmeyen saf bir çocuk diye düşündüm tıpkı gençliğimdeki ben gibi. Ama yanıldığımı anlamak pek zaman almadı bu sefer. Nasıl ben yalnızlığı dost olarak seçtiysem, o da yağmuru dostu olarak kabul etmiş bir genç. O gün anladım ki önemli olan yağmuru sevdiğini söylemek değil, yağmur yağdığında şemsiyeyi açmayarak ona bu sevgiyi göstermekmiş ve anladım ki o gün kalbi bir çocuk aklı yaşlı bir genç arkadaşım oldu.

Oy Ver

 
Oy: 18
 
Puan: 8
 
Berbat Sıkıcı Ehh işte Güzel Harika
Güzel

Yorum Yaz

Yorumlar

YASEMİN Yorum
arkadaş
ekle
cok guzel..hep sevdiklerimizden gelir kotulukler bize.. ama iyiliklerde bize sevenlerimizden gelir.
bunu unutmak olmaz bence...

YASEMİN • 18-01-2015 20:09

 Yorum çoook güzel doru

08-05-2016 12:54

:: Yazı Bilgisi ::
Toplam Oy: 18 • Puan: 8 • Oy Ver
Toplam Yorum: 3 • Yorum Yaz
:: Yazıyı Paylaş ::
:: Blog Bilgisi ::
Tekgül'ün Günlüğü - Hayat Sayfaları...
Ben aslında hep kendimin bırakıp gittiğini sanırdım. Ama geriye dönüp baktığımda, aslında bırakıpta gittiğimi sandıklarım gitmiş ben bırakılanken...

:: Diğer Yazılar ::
:: Editör Tavsiyesi ::
reklam veriletişim • 2017 YazarOkur Blog